94

امشب نشستم فیلم سیلور لاینینگ پلی بوک رو دوباره دیدم. (البته واسه بار سوم!!! :دی). فیلم خیییییییییلی خوبه اصلا نمیشه ببینیش و حالت خوب نشه. ولی این بار دقیقا چند دقیقه اخر فیلم یه اتفاقی افتاد.

یه مدتی هست که از تلگرام و ... همه اومدم بیرون. یکم دارم روی خودم وقت میزارم. پریسا هم استثنا نبود. واسه اینکه یادم بمونه مینویسم. حدود 3 سال پیش بود باهاش اشنا شدم. یه مدت باهم صمیمی!!! شدیم. خیییییییلی نقاط مشترک زیادی داشتیم ولی رابطه مون جواب نداد و بعد چند ماه بهم زدیم ولی دوستیمون ادامه پیدا کرد تا حالا. این مدت که باهاش حرف نزدم دو روز پیش اومد و دعوا کردیم توی تلگرام! البته دعوا واقعی نه ها. از اینهاکه چرا نیستی و ... بعدش که دلایلش رو بهش گفتم (که خودش هم جزیی از مشکلات بود) خودش درک کرد این قضیه رو و بهش گفتم هنوز وقت میخوام واسه خودم. حالا امشب اخر فیلم توی تلگرام پیام گذاشت که دیگه دوستی مون رو هم تموم کنیم. هیچی دیگه. الان هم دارم اینو مینویسم! نمیدونم چه حسی باید داشته باشم! این چیزی بود که خودم هم میخواستم ولی نمیتونستم بگم بهش ولی از طرفی سخته یکی از دوستات رو به هر دلیلی از دست بدی و کلا میکس فیلینگ شدم!

پ.ن: خوبی وبلاگ داشتن دقیقا همینه! مثل دفترچه خاطراتت میمونه. کاملا شخصیه و با این که همه میبیننش ولی هیچکس که میشناسه تورو نمیدونه حتی که وبلاگ مینویسی!!! و هم اینکه هرچی توی دلته و هرچی ذهنت رو مشغول کرده رو مینویسی. این وقتی خیلی تو چشم میاد که چند سال میگذره (هیییییییی یاد وبلاگ قبلیم بخیر که بلاگ فا زد همه اش رو پاک کرد. از سال 86 تا امسال!!!! خوبیش اینه بک آپ ازش دارم.) و میشینی می خونیش و کل زندگیت و خاطراتت زنده میشه.